Loop je mee

‘Hey loop je mee?’ Verbaast kijk ik op van mijn iPad. Voor mij staat Sarah in haar nieuwe zomerjurkje. Klaar met de hondenriemen in haar hand. ‘Maar het is nog maar acht uur’ zeg ik ‘nog te vroeg om nu al de honden uit te laten’. ‘Loop gewoon maar gezellig met me mee’ is haar antwoord.

Langzaam sta ik op en schiet mijn slippers aan. Het is de eerste warme lente week en wij zijn al helemaal in de zomerstemming. Sarah loopt voor mij de deur uit. Vlak voordat ze over de drempel stap zegt ze snel ‘pak ook de korte riem even mee’ Verbaast over deze vraag graai ik de riem uit de gangkast. Sarah staat al halverwege het pleintje met haar gezicht in het zonnetje. Ik bekijk haar van achter. Wat ziet ze er toch prachtig uit zo in dat rode zonlicht. Haar half lange haar lijkt wel goud te kleuren in dit licht. Hoewel ze de 50 al gepasseerd is, heeft ze nog geen enkele grijze haar. ‘Wat staat dat jurkje je goed’ zeg ik tegen haar als ik naast haar sta. Ze geeft geen antwoord maar glimlacht geheimzinnig naar me.

We lopen het veld in en slenteren hand in hand over het grindpad. Hoewel we al meer dan 20 jaar op deze locatie wonen blijf de schoonheid van dit gebied ons verbazen.
Stilletjes luisteren we naar de vogels die in deze tijd van het jaar uit volle borst zingen op zoek naar een nieuw maatje voor dit jaar. Ik kijk naar de ondergaande zon en zeg ‘we hebben nog een klein uurtje licht.’ ‘We hebben geen haast’ is haar antwoord. Ik ben een beetje perplex van haar reactie. Zo relaxed heb ik haar al lange tijd niet meer gezien.

Als we over het tweede bruggetje lopen voel ik een koude bries langs mijn benen omhoog gaan. Als ik naast mij kijk, zie ik dat Sarah daar ook last van heeft. ‘Heb je het koud?’ vraag ik plagerig aan haar. Ik krijg geen antwoord maar ze laat snel mijn hand los, kruipt tegen mij aan en slaat haar arm om mij heen. Ik leg automatisch mijn arm om haar schouders. Meteen valt mij op dat ze geen BH aan heeft. Nu loopt ze wel vaker zonder BH rond, maar als er kans is dat ze andere mensen tegen kan komen doet ze dat liever niet. Maar omdat het al bijna donker wordt denk ik er niet zo veel van. Zo lopen we rustig verder.

We zijn halverwege het rondje rond het meer en mijn arm hangt nu losjes rond haar middel met mijn hand op haar heupen. Langzaam wrijf ik over de dunne stof heen en weer. Als mijn hand iets lager zakt, voel ik, afgezien de stof van haar jurkje, niets. Daar waar ik normaal de rand van haar slipje voel, helemaal niets. Een bekend gevoel ontbrand er in mijn onderbuik en snel stroop ik haar jurkje omhoog om bevestiging van mijn vermoeden te vinden. ‘HEY, HEY. Rustig aan jij...’ zegt ze en ze slaat mijn hand snel weg. Verbaast sta ik stil terwijl zij snel doorloopt. ‘Kom je nog?’ vraagt ze. Snel loop ik achter haar aan. Geen idee wat er hier aan de hand is.

Bij het laatste strandje aan gekomen loopt ze het gras op. ‘Kom we gaan even op dat bankje zitten’. Als een klein hondje loop ik achter haar aan. ‘Maak hier de honden maar even vast’. Meteen begrijp ik waarom ik de korte riem mee moest nemen en terwijl ik de honden vast maak loopt zij naar het achterste bankje op het veld. De zon gaat bijna onder als ik naast haar op het bankje ga zitten. Ze pakt mijn hand vast en hand in hand kijken we naar het schouwspel wat er voor ons plaats vind. Als de zon bijna achter de horizon verdwijnt zakt ze langzaam onderuit. Haar jurkje stroopt langzaam omhoog tot haar liezen. Ik probeer mijn ogen op het laatste restje zon te houden maar het schouwspel naast me trekt toch meer mijn aandacht. Ik probeer mijn cool te behouden maar van binnen raast de testosteron door mijn lichaam. Sarah moet lachen om mijn verdwaasde uitdrukking en op het moment dat ik het echt niet meer snap zegt ze: ‘Waar wacht je nog op?’
Meer aanmoediging had ik niet echt niet nodig. Ik spring van het bankje af en ga voor haar op mijn knieën zitten. Ik schuif haar jurkje nog iets verder omhoog en gelijktijdig doet Sarah haar billen omhoog. ‘Zo blijft mijn nieuwe aanwinst droog’ zegt ze met een hese stem. Ik spreid haar benen nog iets verder uit elkaar en in het laatste streepje licht zie ik de bekende speelplaats glinsteren. Mijn lippen vinden snel hun plek en met mijn tong draai ik rondjes rond haar knopje. Ik ruik haar lichaamsgeur vermengt met de geur van haar favoriete zeep. Hoewel wij dit spelletje al meer dan 30 jaar met elkaar spelen, maakt deze nieuwe omgeving het extra spannend. Het duurt dan ook niet lang of ik merk aan haar ademhaling dat een hoogtepunt niet ver weg is. Ik haal mijn mond uit haar kruis en ga voor haar staan. Sarah begrijpt de hint en maakt snel mijn broek los. Mijn manlijkheid verdwijnt in haar mond en met haar linker hand pakt ze mijn balzak. Zoals al vaker gedaan masseert zij mijn ballen en zuigt ze langzaam aan mijn eikel. Ook bij mij duurt het niet lang of er kruipt een gevoel van een orgasme vanaf mijn voeten naar mijn bovenbenen. Maar dit spel heeft twee deelnemers dus ik vraag Sarah met haar knieën op het bankje te gaan zitten. Ze draait zich om en ik dirigeer haar handen over de rugleuning. Niet lang daarna zit ik diep in haar.

De vogels zijn gestopt met zingen en afgezien van onze zware ademhaling is het muisstil in het veld. Ongestoord gaan wij verder met ons spel. Sarah leunt met een hand op de rugleuning en met haar andere hand stimuleert ze haar klit. Ikzelf heb niet zo heel veel stimulatie meer nodig maar Sarah is nog niet zo ver. Ik stop even met bewegen zodat Sarah wat dichterbij kan komen en vlak na haar orgasme is ook mijn hoogtepunt bereikt.

Langzaam kruip ik achter haar weg en ga naast haar op het bankje zitten. Het is ondertussen helemaal donker geworden. We zitten nog even uit te blazen als de honden naast ons rumoerig worden. Opeens horen we een fietsbel rinkelen. Verschrikt kijken wij elkaar aan. ‘Tijd om naar huis te gaan’ ‘Ja, tijd om naar huis te gaan!’ Als we bij het fietspad zijn aangekomen zien we in de verte de rode achterlamp van een fiets. ‘Ik hoop dat hij genoten heeft van de show’ zegt Sarah. ‘Ik denk het wel’ zeg ik met een glimlach.


Vond je dit verhaaltje leuk?

© 2025 Jason Contact Me

Vervaagde Grenzen is bijzonder gehecht aan ons eigen en jullie privacy. Het internet heeft er al meer dan genoeg voor gezorgd dat de grenzen van het persoonlijk domein worden aangetast. Wij hebben geen interesse in wat jullie op het internet doen en gaan jullie ook niet volgen. Van ons geen cookies.